اندیشه قصرشیرین : ما خیلی خسته‌ ایم و دیگر رؤیاهای بزرگ نداریم. معجزه و شق‌القمر نمی‌خواهیم. حال خوبِ جامعه از کیفیتِ حکمرانی ، وضعیت معیشتی ، امنیت ، آزادی ، آرامش پایدار و چشم‌ اندازی می‌آید که شهروندان از زمان آیندهی خود دارند. نمی‌شود به آدم‌هایی که نگرانِ ارزش پول، امنیت و آینده هستند، توصیه کرد دخیل ببندید ، یوگا کنید، کمتر شرح به‌روز ببینید و نگاهتان به نیمۀ پر لیوان باشد. جنگ ، گذشته از تهدیدِ موشک و انفجار ، انبوه ترس‌ها و نگرانی‌هایی است که به خانه‌ها نفوذ می‌کند؛ مردم برخلاف خواستۀ

اندیشه قصرشیرین : با قطع برق، دکل از کار می‌افتد ، آنتن می‌پرد ، اینترنت قطع می‌شود و مردم باید وسط قرن ارتباطات ، برای پیدا کردن چند خط آنتن از خانه بیرون بزنند!این فاجعه ی زیر ساختی است اگر واقعا باتری پشتیبان دکل‌ها بعد از مدت کوتاهی تمام می‌شود ، چطور برای تبلیغات میلیاردی در شبکه های مجازی و جلسات و گردهمایی های پر هزینه پول هست ، اما برای ابتدایی‌ ترین تجهیزات پایداری شبکه پول نیست؟ مردم شهرهای کوچک چه گناهی کرده‌اند که با خاموش شدن چراغ خانه ، ارتباطشان با جهان هم باید خاموش شود؟ در بع

اندیشه قصرشیرین : نیروانا مهرآئین در شرق نوشت : وقتی از خسارت جنگ و تحریم حرف می‌زنیم ، معمولا از اعداد سخن می‌گوییم ؛ میزان صادرات نفت ، نرخ تورم ، نزول تولید ، خسارت به زیرساخت‌ها یا سرمایه‌ای که از کشور خارج شده است. همه اینها مهم‌اند ، اما تمام داستان نیستند. بخش مهم‌تری از خسارت وجود دارد که در هیچ جدول اقتصادی به‌سادگی ثبت نمی‌شود : «زمان ازدست‌رفته». هر سالی که سرمایه‌گذاری به تعویق افتاده ، هر پروژه‌ای که به دلیل نااطمینانی آغاز نشده، هر فناوری‌ای که وارد کشور نشده و هر کسب‌ وکاری که به

اندیشه قصرشیرین : من ریال هستم؛ پولِ ملی ایران. همان پولی که سال‌ها مردم این سرزمین با آن زندگی کردند ، خریداری کردند، آینده ساختند. روزی من نیز ارزی معتبر نزد جهانیان بودم و پس‌اندازی مطمئن نزد ایرانیان. اما در زمان حاضر، در برابر دلار و دیگر ارزها لحظه‌ به‌ لحظه تحقیر می‌شوم. سقوط من ، برآیند‌ی ضعف ذاتی نیست؛ حاصل سال‌ها بی‌تدبیری ، تصمیم‌ های نادرست و غلبه‌ی رانت و فساد است. هر بار که پول بی‌پشتوانه چاپ شد، من تکه تکه شدم. هر بار که منابع این سرزمین به جای سرمایه‌ گذاری در زیرساخت ها و تولی